گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

بسوختيم در اين آرزوي خام و نشد

بدان هوس که به مستي ببوسم آن لب لعل

چه خون که در دلم افتاد همچو جام و نشد

به کوي عشق منه بي‌دليل راه قدم

که من به خويش نمودم صد اهتمام و نشد

فغان که در طلب گنج نامه مقصود

شدم خراب جهاني ز غم تمام و نشد

دريغ و درد که در جست و جوي گنج حضور

بسي شدم به گدايي بر کرام و نشد

هزار حيله برانگيخت حافظ از سر فکر

در آن هوس که شود آن نگار رام و نشد